sosyomat.com

17

arnavut kaldırım

7 yorum var - 16 Mayıs 2008 01:40

gelişin gül kurusu gibi kokardı,
gidişin deprem gibi.

gözlerinde salıncak kurmak istediğim zamanlardı,
genç bile değildik sanırım ilk tanıştığımızda.
el yordamıyla hayatını tanımaya çalışıyorduk,
elin elime değdiğinde,
yolun yordamım oluyordu.

tahtıravellinin bir ucunda sen
dğerinde kalbim vardı.
ikimizin ayakları yere aynı anda basmıyordu.

duruşun yunanın heykelleri gibiydi,
yeşil gözlerine parmaklarımla yazılar yazıyordum.
bana baktığında,
her ölümlü gibi önünde diz çöküyordum,

gülüşün bir çiçeği açarken izlemek gibiydi,
yeni açan bir hanımeliyi koklamak
gözlerine bakmadan eksikti.

yalnız senin güldüğün anlar,
tanrıya inanıyordum.

beyaz kirlenmemişti henüz,
aya ve yıldıza zıplayarak dokunuruz sanıyorduk.
çocuktuk,
bilmiyorduk,
anlamıyorduk,

nice ateşlerde yandım seninle,
nice sularda boğuldum.

kadehin dibinde ölüm vardı,
yalnız onu tadamadım küçük ellerinden.

yıllar geçti,
olmayacağımızı sandığımız insanlara döndük sonra yavaşça,
kazandığımızı sanarken hep kaybettik belki de.

mevsimler eksik kaldı sen gittiğinden beri,
kavruk bir pazar akşamı
arnavut kaldırımında karşılaştım yaşayan ölünle,

artık çocuk değildik,
biliyorduk,
anlıyorduk,
sen, sevilmenin değerini,
ben, sevmenin güzelliğini.

artık sana kimse ben gibi aşık olmayacak,
ve ben kimseye sen kadar yazamayacağım.

.

gelişin gül kurusu gibi kokardı,
gidişin deprem gibi.

.

.